انسان هنگامی می تواند دارای نشاط واقعی باشد که دارای سلامت روان و آرامش روحی باشد. سلامت روان به عوامل گوناگونی بستگی دارد که بعضی از آن ها به عوامل درونی مانند ایمان و باورهای صحیح و شناخت و بینش درست فرد بستگی داشته و بعضی  به عوامل  بیرون از خانه یعنی جامعه ای  در آن زندگی می کند.
        خنده و گریه در واقع مکانیزم هایی هستند که در تخلیه هیجانات مثبت و منفی نقش بسیار موثر داشته و در تلطیف خلق و خوی انسان نقش موثری دارند اما این نقش را وقتی ایفا می کنند که بیمارگونه نباشند. بنابرین برای دستیابی به نشاط واقعی باید سعی کنیم سلامت روان خود را افزایش دهیم.
         تا به حال تعاریف متعددی از سلامت روان ارائه شده که همه بر اهمیت تمامیت و یکپارچگی شخصیت تاکید کرده اند. گلدشتاین سلامت روانی را تعادل بین اعضاء و محیط در رسیدن به خودشکوفایی می داند. چاهن(chauhanss)  هم سلامت روانی را وضعیتی از بلوغ روانشناختی تعبیر می کند که عبارت است از حداکثر اثربخشی و رضایت به دست آمده از تقابل فردی و اجتماعی که شامل احساسات و بازخوردهای مثبت نسبت به خود و دیگران می شود.
        در بعد روانی انسان سالم کسی است که دارای قدرت فکر و تعقل خوبی باشد و بتواند به کمک این نیرو  در مواقع لازم تصمیمات صحیح بگیرد. یعنی وقتی که در خود نیازی را احساس کرد بتواند از راه صحیح این نیاز را ارضا کند. انسان اگر در ارضای نیازهای خود دقت نکند و بخواهد با نادیده گرفتن و سرکوب کردن به این نیازها پاسخ دهد سلامت روانی خود را از دست خواهد داد. چنانچه ارضای بی رویه و لجام گسیخته آن هم مشکلاتی را برای انسان به وجود می آورد. برای همین عقل و منطق و همچنین علم و دین همگی بر این حقیقت اذعان دارند که اولا نیازهای انسان اعم از مادی و روانی باید به موقع ارضا شود و دوم این که لجام گسیخته و نامشروع و غلط نباید ارضا نمود. بنابرین به حکم عقل برای این که انسان به رشد و تکامل و اهداف زندگی خود دست یابد باید بر اساس یک چهارچوب صحیح نیازهایش را ارضا کند و خارج از آن چارچوب که در واقع نوعی هرج و مرج و بی بند و باری و لاابالی گری و افسارگسیختگی نفسانی و روانی است نباید حرکت کند.
        بنابرین اگر گفته شده با امیال درونی باید مبارزه کرد منظور عدم ارضای نیازهای واقعی نیست بلکه مقابله با افسارگسیختگی روانی برای ارضاء نیازهاست و این حرف منطقی و صحیحی است که هیچ گونه پیامد منفی و بیماری روانی برای انسان ندارد بلکه موجب آرامش روانی و سلامت جسمانی و روانی انسان می شود. به عنوان مثال امیال جنسی که هم بعد جسمانی و هم بعد روانی دارد در واقع یکی از نیازهای انسان می باشد. اسلام اصل این نیاز را پذیرفته است و برای ارضای آن بهترین راهکار عملی یعنی سنت ازدواج را توصیه نموده است.
        در بعد اجتماعی هم معیار سلامتی همین است که فرد در تعامل با دیگران ارتباط سازنده ای داشته باشد. یعنی هم به نیازها و جقوق خود توجه داشته باشد و هم حقوق دیگران
ادامه دارد...